Quantcast
Guraso.eus

Aisialdi antolatuaren lan isila

Udalekuak hasi dira, guraso askok bertan utzi ditugu haurrak edo udaleku itxietara bidali gaztetxoak. Aisialdi antolatuaz eta hezkuntza ez formalaz idatzi zuen Itziar Bartolomek orain dela bi urte. Gaur hona ekarri dugu guraso eta hezitzaileen iritzia jasotzeko asmotan.

Aisialdi antolatuaren lan isila

 

Haur zein helduen aisialdi eredua etengabe ari da aldatzen.  Aisialdian “gozatu” beharrean aisialdia “kontsumitzera” pasa gara. Haur, nerabe zein gurasoen artean hedatu da, batez ere, aisialdian kontsumorako joera hau.

Lanetik edo eskola orduetatik at gure denbora librea super antolatu egin dugu, eskaintzen zaizkigun jarduera ugarietan murgilduz; kirola, formazioa, bidaitxoak… Haurren aisialdirari dagokionez, aisialdi antolatuaren eskaintza gehitzen zaio: udalekuak, ludoteka eta gaztelekuak, irteera antolatuak, era guztietako tailerrak… Imajinatzen dezakezue jendartea aisialdi antolaturik gabe?
21-674-Gaztekonkis_content
Gaurkoan, aisialdi antolatua posible egiten duten pertsonen lanean jarri nahi dut fokoa.

Aisialdi ekintzen kuotak ordaintzeko egiten den inbertsio ekonomikoak esfortzu ezberdina suposatzen du familia bakoitzean. Badira ere kuotarik ez duten udal zerbitzuak. Eta badira ere, kuota hauek ordaintzeko nahikoa diru ez duten familiak, eta beraz, haur edo nerabe batzuk, zirkuitotik at gelditzen dira, eta ein haundi batean, balorazio sozial ezkorra izango duten horregatik; “Kultura maila gutxikoak dira” “Egun osoa kalean ematen dute” “Ez dute beste ezer egiten” “Hori da utzikeria”… Baina hau beste gai bat da, eta beste artikulu bat beharko genuke honetaz hitz egiteko.

Gaur plazaratu nahi dudana da, aisialdi antolatuan ordaintzen diren kuotek gehienetan ez dutela ematen hezitzaileari soldata duhin bat ordaintzeko. Seguruak, materialak, lokalak, autobusak ordaintzeko ematen badute ere, hezitzaileok gure gain ere hartzen dugula kostearen zati bat, soldata prekarioa onartzen dugulako.

Aisialdi antolatua posible egiten duen egitura moderno honetan, hezitzailearen lana modu prekarioan egituratu dela jendartean jakin beharreko kontua da. Isilpean bizi dugun egoera sozializatu nahi dut eta aireratu gauzak aldatzen hasteko ordua dela uste dudalako.

Administrazioak bere esku hartzen du eskola publikoaren finantziazioa, baita diruz laguntzen du ein haundi batean, musika eskola eta nagusiei zuzendutako EPA bezalako hezkuntza proiektuak… baina aisialdi antolatuaren kasuan, administraziotik jasotzen den babesa erdiz purdikoa da.

Diputazioak udalekutarako dirulaguntzak ematen ditu, kasuan kasu, batzuetan kostearen %10era ere iristen ez direnak.
DSC_01931-624x300
Udalek kudeatzen dute zerbitzu gisa eskaintzen diren ludoteka eta gaztelekuetako aurrekontuak, beraz, udal bakoitzaren gobernu taldeak erabakitzen du zenbat inbertitu halako proiektu hezitzaileetan, baina joera nagusia, merkeen eskaintzen duen enpresari esleitzea da. Subkontratazioaren formula gailentzen da horrek dakarren segurtasun falta eta, orohar, lan baldintzen beherapenekin. Udal gutxi batzuk ere ezagutu ditut aisialdi hezitzailea baloratzen dutenak eta baldintza duhinagoak sortu dituztenak, baina loteria bat da. Esan dezaket, egiturazko arazo bat daukagula aisialdiaren sektorean, gure lanaren balioa gutxietsita dagoelako.

Errealitatea da, beraz, hezitzaileon baldintza prekarioei esker bizi dezakegula aisialdia gaur egungo erritmo frenetikoan, batzuk aisialdi hori kontsumituz, beste batzuk gozatuz.

Aisialdiko espazio eta ekintza horietan aurkituko dugun hezitzaile gehienak %90a, hezkuntzarekin lotutako ikasketak egiten ari den, edo bukatu berri duen gazte jendea da (irakasle ikasketak, pedagogia, filosofia, arte ederrak, kimika, kazetaritza…) eta horretaz gain begirale lanetan aritzeko beharrezkoa den aisialdiko pedagogian formatzeko “begirale titulua” ere badute. Beraz, maila akademiko altuko jendea da, eskola batean edo musika eskola batean aurkituko duzun pertsonaren maila berean dagoena, ikasketa mailari dagokionez behintzat. Hemen dena den, argitu nahiko nuke, titulazioak ez duela bermatzen hezitzailearen kapazitatea ez hezkuntza formalean, ez eta aisialdiaren eremuan. Titulaziorik gabeko hezitzaile apartak ezagutu ditut titulodun jendeari hamaika buelta ematen diotenak bai eskola zein eskolatik kanpoko jarduera hezitzaileetan, edozein lanbidetan gertatzen den bezala.

Harira bueltatuz, esan nahi dudana da, aisialdiko hezitzaile batek egiten duen lana erabat profesionala dela. Saioak aurrez prestatzen ditu bakarka edo lankideekin elkarlanean, gero ekintza gauzatzen du eta izandako bizipena ebaluatu, hau da, akatsak identifikatu eta hurrengorako hobetu beharrekoak planteatu. Ekintzak gauzatzerakoan hainbat haur eta neraberen ardura osoa hartzen du bere gain, eta kale ekintzetan ari denean arrisku egoerak gehitzen zaizkio.

Aisialdiko hezitzailearen lana isilpeko lan duhina da eta hezkuntzaren unibertsoan leku garrantzitsua bete du beti. Aisialdiaren pedagogiako ardatz dituen askatasun eta gozamen dimentsioetan oinarriturik, baloreak, sormena, autonomia eta elkarbizitzarako abilezia sozialak garatzen eta elikatzen laguntzen baitie haur eta nerabeei.

Uste dut badela garaia aisialdiko hezitzaileen kolektiboak gure lanaz mintzatu eta gizartean dagokigun balorazio sozio ekonomikoa eskatzeko. Aisialdiaren merkantilizazioak gure sektorearen profesionaltasuna ekarri du, jendartearen egituran funtzio garrantzitsua betetzen dugu, baina “merkeprezioan” lan egin beharra ez zait justua iruditzen.

Uztaila honetan udalekuetako begirale lanetan ari diren gehienak, nahiz ta aisialdiaren pedagogia maite, hezkuntzako zerrendetan izena emanda daude eta hauek irekitzean, egon zihur, eskolara joango direla lanera burubelarri, lan baldintza duhinen bila! Ez al du gure lanak tratu hobea merezi?

590.Udalekuak.Aurkezpena.2016

Itziar Bartolome

Kaixo, Itziar Bartolome Aranburuzabala nauzu (Arrasate, 1973). Hezkuntzaren psikologian, dinamizazio soziokulturalean eta ikaskuntza prozesu zailetan laguntzeko trebatu nintzen. Hala ere, teoria guztietatik haratago, bizipenen bidez ikasten dudan pertsona naizenez, eguneroko jarduna da nire eskolarik esanguratsuena. Naturari ahalik eta errotuen bizitzeko apostua egin dut eta horrek ematen dit oinarrizko bizipoza eta lasaitasuna egunerokoari sormenez eta gogotsu ekiteko. Biziki maite dut izaki guztiengandik gertu sentitzea, eta bereziki, haurrekiko harremanak izan dira, gaur arte, nire ikaskuntza prozesua gehien aberastu dutenak. Euskalgintza, herrigintza eta naturgintzari erabat lotuta dago nire taupada. Hezkuntza ez formalaren eremuan hamaika proiektutan hartu dut parte haur zein heldu jendearekin eta esparru horretan sustraitu naiz gustura. Guraso.com-en aldiro idazten dut “basoa kanpotik ikusten” saiatu eta ikuspegi hori konpartitzeko asmoz. Elkarrengandik asko ikasiko dugulakoan, gero arte eta ondo bizi!

One thought on “Aisialdi antolatuaren lan isila

  1. enautaiartzaguenaEñaut

    Antzeko hausnarketak izan ditut nik ere buruan beti. Ez al du hezkuntza ez formaleko hezitzaileon lanak aitortzarik merezi? Ez al ditu bestelako edozein lanetan egon beharko liratekeen lan baldintza duin berak merezi? Eta hor hezitzaileen soldata sartu genezake eztabaidara, baina nik uste arazoa egiturazkoa dela eta lehenagotik datorrela.

    Nola ikusten dugu orokorrean hezkuntza ez formala? Areago, nork uste du aisialdi eskaintza bat “hezkuntza ez formal” bezala katalogatu litekeela? Ikastetxean bai, han ikasten dute haurrek, matematika, atzerriko hizkuntzak, historia… Gauza inportanteak… eta udalekuek ordea, zer helburu dute? “Haurrek ondo pasatzea”.

    Aisialdiko eskaintza orok helburu batzuk lortu nahi ditu, prestaketa lan bat du aurretik eta ebaluazio lan bat ondoren, gutxienez. Heztera bideratutako jarduerak izaten dira, ez akaso curriculum (arrotz) baterako edukiak irentsaraztera, baina bai beste balio batzuetan sakontzera.

    Eta hau esanda zenbat gara lan hau boluntario gisa egiten dugunak? Eta hemen bi ertzetako jarrerak bizi izan ditut: Aisialdiko lana boluntario gisa soilik ulertzen duten pertsonak eta boluntario gisa (diru sarrerarik gabe) lan egiten dela jakitean harritzen diren pertsonak. Eztabaida hau gehiegi korapilatuko litzateke akaso eta beste hamaika artikulutarako emango luke.

    Nik beraz, ez dut uste eztabaida arlo ekonomikoari dagokionik, lanari ematen zaion errekonozimenduari baizik. Kontua da errekonozimendu hori nola erakusten dugun.

    Eskerrak behintzat honetan gabiltzanok elkar babestu eta aurrera jarraitzeko elkar animatzen dugun.

    Besarkada estu bat Itziar lan ederra eta beharrezkoa da eta aisialdian egiten duguna!

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude

loading