Quantcast
Guraso.eus

HARI HAUSKORRAK

Artikulua irakurtzeko  musika proposamena


 

 

Jaio zinenetik gure bizitzetan iraultzak sortzeko gaitasuna ekarri duzu zurekin. Mundu honetan, zeurea ere izanik, beste norabait eramango bazintu bezala, zarenak.

Begirada bakar batek, hainbeste esan nahi duenean iristen naiz zuregana. Xamurtasunean murgildu nintzen jaio zinenetik eta horrek dakarren bizipena ezinbestekoa bihurtu zait bizitzan. Ezintasunetik haratago doan sentipena da, egunerokoan bizi dugunak dakarkiguna.

 

Bidea ohikoa denean zaila da batzuetan ezinbestekoak diren printza txikiak kontutan izatea. Bidea desberdin egitea besterik ez dagoenean agertzen dira leiho eta kolore berriak. Usain eta dastapen ahaztuak berrantolatu beharra. Bestearengana iristeko egin beharreko bidean dauden altxorren aurkikuntza. Zailtasunak gainditzea. Erori eta berriz jaikitzea. Errepikapenaren ezinbestekoa jakintzaren bidean.

 

Hauskortasunaren babesle sentitzen naiz egunero, orduro, minuturo, segunduro…

Aldi berean hauskor sentitzen naizelarik babesle gisa. Besarkadak eta muxuak miresten ditut, laztanak eta irriak. Maitasunak dakarren indarrak beste guztia argitzea lortzen duenaren bizipena. Pazientzi infinitu bat neure izatearen parte bilakatu da eta harriturik begiratzen diot neure buruari hainbat egoeratan agertu izan dudan jarrerarekin.

 

Ama, lagun, zaintzaile…alaba…hitzak, ekintzak, emozioak, bati-bat emozioak.

 

Eta emozioen hari fin horri tiraka HAUSKORTASUNAREN putzu goxoan igeri egitera gonbidatu nahi zaituztegu. Harremanaren hariak nola eraikitzen ditugun guraize erraldoiak gainean sentituz. Eraikitzen ari garen harreman hori hausteko beldurrez. Ematen dugun pauso bakoitza zapuztuko den zalantzaz. Baina hari horiek, nahiz eta finak izan, afektuz, errespetuz eta maitasunez sortzen bagoaz, sendoak izateko aukera asko ditugulakoan nago.

 

Psikomotrizitatean haur batekin bizitzeko aukera izan dudan bide eder bat, zuekin konpartitu nahiko nuke. Elkarrekin egiten hasi ginen lan horretan bi elementu garrantzitsu zeuden indartu nahi izan nituenak: mugimendua eta harremana. Eta biak hain estuki loturik egon arren, sortzen joan ginen harremanean zentratuko naiz.

 

Gaitasun asko erakutsi zituen hasieratik: bere erritmoaren lasaitasuna, unean uneko bizipen txikien plazera, jasotako maitasuna zabaltzeko gaitasuna, ekintza bakoitzean jartzen zuen interesa, esperimentaziorako grina, harremanerako irekitasuna. Eta jarraitu nezake. Baina nahiz eta hasierako asteetan gurasoak saioan egon, bazegoen beregan indar bat, interesa, harreman berriak sortzeko eta kasu hartan gure artekoa. Une hartan eraikia zuen famili triangeluan lekua egin zidan. Niretzat, helduleku txikiak izan arren, saiatzen nintzen heltzen begirada bati, irribarre bati, eskaintzen zidan objektu bati. Eta ni saiatzen nintzen ispilua eskaintzen, han egoten, beretzat egoten, orain eta hemen. Baina banuen beldurra eta zalantza, eraikitzen ari ote ginen zubirik edo gai izango ote nintzen atxikimenduzko harreman bat sortzeko. Egiten ari ginen lana portzelanazkoa zela sentitzen nuen askotan, ez nintzelako ausartzen berak eskaintzen zidan horri nire identitatez erantzuten. Baina nire sentsazioak ziren, suposizioez kutsatuak eta konturatu nintzen bere hauskortasunean babesten nintzela, ni ez erortzeko edo hanka ez sartzeko. Azken finean, nire hauskortasuna alboratzen ari nintzen eta hori gabe ezin ninteken altxa eta aurrera jarraitu.

 

Beraz ahalik ondoena egiten hasi nintzen, baina egiten, nekien horretatik. Berak egiten zuena imitatzen hasi nintzen. Adostasun moduko bat lortu genuen jolasaren kodean. Errespetu giro bat, onarpena, egitearen energia. Eta horrek aukera eman zidan erantzun desberdinak ematen hasteko, pixkanaka bi subjektu desberdin ginela aldarrikatzen hasteko. Elkarren erreakzioek aberasten gintuen, zain egoten hasi ginen, besteak egingo zuen horren zain. Hutsuneak agertzen hasi ziren, emozioz betetako esperoak eta bestearen beharra, NI hori eraikitzen joateko indarra sortzen joan zen.

 

Noski zeudela frustrazioak, nahasmenduak, amorruak. Baina bete gabeko behar horiek identifikatzen saiatzen ginen, eginez. Segurtasunaren beharra hasieratik ereiten saiatu ginen. Prest sentitu zenean, ama eta aita kanpoan gelditu ziren, atea irekita. Handik aurrera nik egiten nion harrera eta jasotzen nuen, leku berean, konfiantza hartzen joan zedin. Honekin oso lotua askatasunaren beharra aipatuko nuke. Aukeratzeko askatasuna edukiz, erabakiak hartzen joatea. Ez dela bate erraza, baina probatuz, ezaugarri hori bere identitatearen parte izatea, ze ederra ezta?. Nortasunaren aldarrikapen beharrak garrantzia zuen. Pertsonaren osotasuna erdigunean jartzea eta bere benetakotasuna jolasean nahiz mugimenduan garatzea. Bere existentziari zentzua ematearen beharra ere aipatuko nuke. Behin baino gehiagotan zalantza izaten nuen berak nahi zuena edo behar zuena egiten ote zuen. Egiten zuen horretan eta zentzu zabalean eboluzioak ikusten nizkionean lasaitu egiten nintzen. Bi hilabete ipuinekin igaro zituen. Beretzat garrantzitsua zen handik jaso nahi zuena eta konturatu nintzen ipuinetatik haratago zihoazen ekintzak egon zirela, gure arteko harremana estutzen lagundu zutenak. Ipuineko pertsonaiak imitatzen genituen, otsoaren ahoan hatza sartzera ausartzen ginen, ipuineko orriekin haizea ematen genion elkarri, ipuina erdi itxita gure teilatua, babeslekua bihurtzen zen eta jarrai nezake. Bat batean ipuinak utzi eta bere gorputzean zentratzen hasi zen. Hauskortasunak eusten gintuen eta lasaitasunak besarkatu, zintzotasunak busti eta detaile txikiek erakusten ziguten nondik jo. Beti ere barrura begira.

 

Eta eskerrak hauskorrak garen, pentsatzen dut. Bestela lehertu egingo ginateke, nonbaitetik, barrura begiratzeko ikaraz biziko ginateke eta besteari begietara begiratzen ez ginateke ausartuko.

 

Ez dakit, askotan hain da zaila gure asmoen indarra jaitsi eta haurraren asmoei heltzea. Bidea beraiek markatzen digute eta gure bidera ekartzen saiatzen gara. Baina beraien sentsazioekin gu baino konektatuagoak daudela pentsatzen dut eta zergatik ez beraien bidelagun izan. Harkaitz Canoren hitz hauekin amaitu nahiko genuke.

Ispilua zu zaitut
gardena eta zintzo:
benetako islada
zure begien mintzo.

 

Egunaren nekeak
kendu arren barrea,
imintzio samurra
bedi gure larrea.

Manex Beristain Sabrina Romero

Manex Beristain Psikomotrizitatearekiko interesa, nire burua desezagutzenhasi nintzen garaian piztu zitzaidan. Horren inguruan ikusi, entzun edota irakurtzen nuenak desorekatu eta aldi berean sendotu egiten ninduen. Ordu arte jasotako balore, ohitura eta ezagutzak kolokan jartzen hasi nintzen, ezagutu nituen zenbait pertsona eta errealitateri esker. Ordu arte jasotakoak balio izan zidan noski, eta horri esker aldaketa pertsonalerako pausua ematera ausartu nintzen. Asko eman dit psikomotrizitateak. Nire barrura bidaiatzeko mapa izan da, harremanak modu kontzientean bizi eta lantzeko tresna, pertsonak beste modu batera ikusteko betaurreko parea, nagoen tokian nahiz munduan kokatzen lagundu dit, erortzeko beldurrak kudeatzen lagundu eta altxatzeko arrazoiak eman dizkit. Baina ardura eta lan asko eman dizkit biderako, etengabeko desorekan jarri nau, desoreka emozional nahiz pertsonalean. Barruko lanketa honek ez du amaierarik izango psikomotrizitateari esker. Psikomotrizista naiz bai, baina aita askoz ere lehenago. Eta aitatasunak psikomotrizista bezala behin baino gehiagotan ahuldu nau, baina pertsona bezala indartu, edertu, argitu, koloreztatu, baina baita ere bigundu, xumetu, txikitu… Anariren azken lanak oso une berezian harrapatu nau. Eta bertako perla bat baino gehiagok sostengatu naute. Ezin diegu uneoro besteei eskatu gu eusteko eta niri Anariren letrek lagundu didate une askotan goraka erortzen, erabakiak hartzen, nire aukeren gainetik ez amesten eta nire buruaz, beste bat egiten. Guzti hau ere banaiz NI. manex Sabrina Romero Txikitan zaldiak marrazten zituen neskatila beltxarana nintzen. Idaztearena ondoren etorriko zen…poliki eta geldiro, hastia hartuta...txuri beltzetik koloreetara igarotzeko denboretan bezala. Oraindik oroitzen naiz karreterik gabe etxean zegoen kamararekin ateratzen nituen argazki haietaz edo aldizkari bat egitea erabaki nuenekoa…marratik irten gabeko koloredun fitxa eta irudiak…makrame eta gantxiloa …eta bufandak…panpinak atontzeko sortzen nituen arropa ttikiak…oroitzen naiz bai. Berak eraman nau oroimenera. Bera naizenaren eta izan nahi dudanaren arteko ibilbidean barneratu nauena. Bera hauskortasunez blai utzi nauena.. Horregatik testu hauen zentzu eta nahia Horrexegatik aukera honen partaide bihurtzeko nahia. Garenaz ohartarazteko, izan nahi duguna bizitzeko. Maitte dittugunak eta maitte gaittuztenak maitatu eta zaintzeko eta bide batez norbaitek nahi izanez gero ere…gerturatzeko ahalmena izateko. Lanbrotan dabilen pertsona Sorginorratza Kattagorri fina Otsoaren ulua S sabrina

loading